JACKIE PAYNE STEVE EDMONSON BAND "OVERNIGHT SENSATION" Source: Rootstime Date: 08/2008 Writer: Ron

Lekker klinkende soul/blues met R&B injecties en modern klinkende funk ritmes, echt wat waar we bij Rootstime wel oren voor hebben. Jackie Payne die lange tijd het mooie weer maakte bij "Hand Jive" Johnny Otis en zijn revue. Steve Edmonson kennen we van zijn gitaarwerk met topartiesten als James Cotton en Luther Tucker, maar speelde eveneens bij Van Morrison en Maria Muldaur. Hij speelde uiteindelijk vier jaar bij The Dynatones, waar hij Jackie Payne leerde kennen, vooraleer de Payne / Edmonson Band te vormen. Met hun sterke debuut "Master Of The Game" op Delta Groove vorig jaar konden we reeds kennismaken met deze perfecte combinatie van gruizige soulvocals met knappe blazers en snedig gitaarwerk. Beide heren spelen nu ongeveer tien jaar samen, maar hun wortels gaan dieper; in Payne stem zitten de invloeden versmolten van groten als Wilson Pickett, Al Green, Otis Redding en Bobby Bland, terwijl Steve Edmonson via zijn vader Travis persoonlijk les kreeg van Josh White, Lightnin Hopkins en Sonny Terry en Brownie McGhee. Hoogtepunten zat op deze schijf, vooral de langzame pure soul ballads zoals de klassieker "Your Good Thing" en afsluiter "Feel Like Goping Home" van Charlie Rich spreken ons uitermate aan. Dit is Payne in topvorm. Wat niet wegneemt dat de funk van "Bag Full Of Doorknobs" (She changes the locks everytime I leave home) of het aan de vroegere Al Green songs herinnerende titelsong "Overnight sensation". Na deze soul injecties is de pure blues van "Mother In-Law Blues" een mooi contrast, alhoewel Jackie Payne's stem de soul toch weer binnenbrengt. De typische sound van het Hi-label en de geest van Al Green en Ann Peebles krijgen we te horen in het sterke "Midnight Friend". Er bestaan stemmen die me meer raken dan die van Jackie Payne, maar weinigen bezitten zoveel soul. Voeg daarbij het eerder sobere, maar uiterst effectieve en superieure gitaarspel van Steve Edmonson en de blazers van The Sweet Meet Horns en je hebt het recept voor wat voorlopig al één van de betere bluesplaten van het jaar 2008 is geworden, maar die tegelijkertijd de geest van de jaren 60 en 70 ademt.